Ethiek: Mogen ouders met psychische problemen opvoeden?

Onlangs verscheen er in Kind en Adolescent Praktijk een interessant artikel over opvoeden en ouders met een Borderline persoonlijkheidsstoornis. Hierin stellend de auteur dat: “Indien een ouder de diagnose ‘borderline persoonlijkheidsstoornis’ heeft gekregen …, dan zou het uitgangspunt moeten zijn dat die ouder niet als primaire opvoeder kan fungeren.” (Brunsting, Cytryn & Gerrits, 2009, pp. 76-77). Deze uitspraak stuit op redelijk wat kritiek en raakt de grenzen van ethiek. In dit artikel zal besproken worden wat voor effect een persoonlijkheidsstoornis van een ouder heeft op de opvoeding, hechting en ontwikkeling van het kind.

In Nederland worden de kinderen van ouders met psychiatrische problemen KOPP-kinderen genoemd. Uit onderzoek blijkt dat een derde van het totaal aantal kinderen jonger dan 22 jaar één of twee ouders heeft met psychische problemen (Landman-Peeters, in Goeree, 2008). Wanneer een ouder een psychiatrische aandoening heeft, heeft dit gevolgen voor de opvoeding. In welke mate dit invloed heeft, wordt bepaald door onder andere de relatie en rolverdeling in het gezin van de ouders, de problematiek en de ernst van de problematiek.

Een kind ontwikkelt zich via de normale ontwikkelingspaden wanneer de hechting aan de ouders goed gaat. Hechtingstheorieën beschrijven bijvoorbeeld hoe de ontwikkeling van het zelfconcept van kinderen verloopt evenals het exploratie gedrag van kinderen. Waarom is het zelfconcept zo belangrijk in de ontwikkeling van kinderen? Zelfconcept helpen bij het vormen van doelen en helpen bij gepast sociaal gedrag en zelfregulatie (Harter, 1999, pp.2). Een goede ouder-kind relatie waarin het kind de ouder als emotioneel beschikbaar, liefhebbend en steunend ervaart zal zichzelf in termen als lief en competent beschrijven. Daar tegenover staan kinderen met een onveilige hechting die opvoeders ervaren als verwerpend of emotioneel niet beschikbaar en niet steunend. Zij zullen zichzelf eerder omschrijven in termen als niet de moeite waarde, incompetent en waardeloos. Tevens wordt er in de literatuur ook nog twee hechtingsstijlen beschreven die tussen de twee bovenstaande hechtingsstijlen in zitten . Zo omschrijven kinderen met een ambivalent hechting zichzelf als ineffectief, zwak en onzeker. kinderen die vermijdend gehecht zijn omschrijven zichzelf als onwaardig en kunnen zichzelf geen competenties toeschrijven (Harter, 1999, pp.171-172).

Hechting is onderhevig aan de emotioneel staat van ouders. Immers, wanneer een ouder liefde moet geven en emotioneel beschikbaar moet zijn, zal de ouder zelf in emotioneel opzicht in balans moeten zijn. Wanneer een ouder een psychische aandoening heeft, zal deze balans er niet zijn. Brunsting et al., (2009) geven het in hun artikel al aan; wanneer een ouder een borderline persoonlijkheidsstoornis heeft, kan wel openstaan voor de signalen van het kind en hier ook adequaat op reageren. Echter, het gebeurt niet consequent, de reactie is afhankelijk van de psychische toestand op dit moment, welke vaak labiel is. Uit ander onderzoek blijkt dat kinderen, waarvan minstens één ouder een paniekstoornis of depressie heeft, in gedragsmatig opzicht geïnhibeerd zijn, waardoor zij zelf op latere leeftijd ook kwetsbaar zijn om een stoornis te ontwikkelen (Rosenbaum et al., 2000)

Samengevat, KOPP-kinderen lopen het risico om niet goed gehecht te raken, wat invloed heeft op hun zelfbeeld en hun sociaal-emotionele ontwikkeling. Het standpunt van Burnsting et al. (2009), dat ouders met een Borderline persoonlijkheidsstoornis niet de hoofdopvoeder mogen zijn, is misschien wat te zwart-wit, maar ze leggen wel de vinger op de zere plek. Er kan niet achterover gezeten worden indien bekend is dat ouders een (ernstige) psychiatrische aandoening hebben waardoor hun kinderen zich niet optimaal kunnen ontwikkelen. Zoals al eerder aangegeven zijn ouders met een psychiatrische aandoening in staat om betrokken en emotioneel reactief te zijn, maar het is vaak inconsequent. Tegenwoordig zijn er echter volop hulpprogramma’s en behandelingen zodat zowel ouders als kinderen leren omgaan met de problematiek, voor de kinderen dat zij zich competenter voelen en weer op zichzelf leren vertrouwen evenals voor de ouders dat zij succes gaan ervaren wat betreft opvoeden en eigen competenties.

Literatuur

  • Burnsting, R., Cytryn, G. & Gerrits, L.A.W., (2009). Borderline persoonlijkheidsstoornis en opvoeding: een verantwoorde combinatie? Kind en Adolescent Praktijk, 74-77.Goeree, H. (2008). Veerkracht van “KOPP” kinderen. Groningen: Rijksuniversiteit Groningen.
  • Harter, S (1999). The Construction of the self: A developmental Perspective. Londen: Guilford Press.
  • Rosenbaum, J.F., Biederman, J., Hirschfeld-Becker, D.R., Kagan, J., Snidman, N., Friedman, D., Nineberg, A., Gallery, D.J., & Faraone, S.V. (2000). A Controlled Study of Behavioral Inhibition in Children of Parents with Panic Disorder and Depression. American Journal of Psychiatric, 157: 2002-2010.

Doe mee met de conversatie

19 reacties

  1. Geachte. Graag wil ik in verband met dit artikel van u volgende vragen stellen en opmerkingen maken.
    -Hoe ziet u het feit dat in Nederland blijkbaar al jaren ondanks de waarschuwingen in gedegen studies, kinderen te beschermen tegen handel en wandel van vaak moeders met borderlinesyndroom, en ook terwijl deskundigen immers beweren dat dit een ernstige geestesstoornis zoudt betreffen,
    gewoonweg zonder enig onderzoek klakkeloos al bij geboorte gezag wordt gegeven ook eenzijdig, c.q. bij scheidingen van allerlei aard, terwijl aan rechters verzocht wordt om onderzoek naar een dergelijk ouder, en rechters dit niet (wensen) te doen. Als zogenaamde vervangende erkenning wordt gevraagd door rechters toe te passen. Door eigen vaders van kinderen.
    Daarvoor komt het veelvuldig namelijk voor dat de betreffende hulpverlening ggz of huisartsen e.v. niets blijken te melden immers. DaarNA echter na die “beslissingen” erkenning niet toe te willen staan na geboorte wegens “weigerachtige moeders” (let wel in bw. staat immers dat moeders ten allen tijde toestemming zouden moeten geven tot erkenning en dat lijkt me veelal bij die groep niet mogelijk gezien de kenmerken stoornis al).
    Dientengevolge nu duizenden kinderen ook onterecht zonder vaders werden en worden gezet.
    Het punt is ook nog eens dat prima studie gedaan door Gardner onder andere in de eerste plaats, bekend kinderpsychiater, waarin heel duidelijke adviezen staan, omdat anders vaak kinderen worden vervreemd en allerhande stoornissen oplopen door welzeker manipulatie door vaak moeders na die gezagstoewijzingen zondermeer.
    Enfin.
    Het gevolg in het Nederlandse familierecht is in ieder geval, dat door niets melden van hulpverleners, (vandaar de verandering in die meldingen ook en verplichtingen daartoe bij vermoedens van kindermishandeling o.a. wat ook vervreemding is van tenslotte zo genoemd door Prof.Hoefnagels o.a.),
    letterlijk vele van deze kinderen hetzij onder begeleiding komen, met of zonder moeder ook dan,
    en dan vaak onterecht zonder eigen vaders.
    Hoe ziet u dit?
    Blijkbaar dringt de grote ernst nog niet door van
    dat soort beslissingen in familierecht. Met jarenlang gemis voor vaders onterecht en gevolgen voor kinderen die ook nog eens grote kans gaan lopen aan allerhande gedragsstoornissen te gaan lijden of erger zelfs.
    Word het niet tijd dat de kop zoals gebeurde door instanties ook tenslotte niet langer in het zand wordt gestoken op dit hele terrein.
    Vele omstanders-partners van, lees dan vaak ex-partners-ook vaders van kinderen zijn nu de dupe gemaakt, jazeker gemaakt, konden onterecht worden benadeeld middels valse rapporten (Onderzoek Doek o.a.), en nog steeds wenst men niets of weinig te doen in dat familierecht
    in -het belang van het kind-
    Men zegt dan later weer veel later belang van het kind is geen omgang met de vader. En dat terwijl moeders nu zelfs veroordeeld worden, logischerwijze overigens, wegens onttrekking aan gezag (als vader tenminste de kans al heeft gezag te kunnen verkrijgen of had daarvoor).
    Terwijl juist belang kind aantoonbaar is dat vervreemding niet zal kunnen plaatsvinden van vaders velen.
    Tot zover.
    Mijn dank.

  2. Dag Monique, u schreef:

    (1)”…Zoals al eerder aangegeven zijn ouders met een psychiatrische aandoening in staat om betrokken en emotioneel reactief te zijn, maar het is vaak inconsequent.”

    U lijkt te suggereren dat ‘inconsequent’ alleen op verstandelijke inhoud betrekking heeft maar volgens mij is dat gevoelsmatig/emotioneel evengoed reëel.
    Ik ervaar in mijn omgegving hoe iemand wisselend zeer betrokken (tot “drukkend”) kan zijn tot onverschillig (alsof in beslag genomen door een ander wezen en niet meer aanspreekbaar).
    ik zie ,zijnde slechts met het bijvak psychologie in de fysiotherapie opgeleid, ‘emotionele reactiviteit’ als het doen-aspect van betrokkenheid.
    Ik kwam beide tegen. Wat ik soms dacht was “ik zie enige vorm van schizofrenie” wat ik niet kan zekerstellen maar haar zelfconcept was wel sterk betrokken
    Op poly-amorie. Dus helemaal niet onlogisch dat dit erop lijkt.

    (2):
    ” Tegenwoordig zijn er echter volop hulpprogramma’s en behandelingen zodat zowel ouders als kinderen leren omgaan met de problematiek, voor de kinderen dat zij zich competenter voelen en weer op zichzelf leren vertrouwen evenals voor de ouders dat zij succes gaan ervaren wat betreft opvoeden en eigen competenties.”

    Dat klinkt heel positief en zal zeker helpen voorkomen dat zulke rampen als uhp onder druk van de mensenhandel tegengegaan worden.
    Ik vind het wel heel verstandig dat er altijd GOED gekeken wordt naar welke ouder het kind het beste gezonde zelfvertrouwen geeft. Dat heb je nodig voor die zelfconceptualisering dacht ik.
    Ik heb het eerder over zelf-identificatie (zowel van kind als ouder).

  3. Geachte L.Koppenol,

    Hartelijk dank voor uw reactie op mijn artikel. U stelt hier zeker een kritische, ethische kanttekening bij het Nederlandse rechtssysteem. In mijn artikel probeer ik ook beiden kanten, dus zowel de voor- al de nadele, te belichten voor het opvoeden van kinderen door ouders met een Borderlinestoornise (veelal zijn dit, gezien de problematiek, alleenstaande moeders). Ik ben het volledig met u eens dat een vader zeker een stabiel, constructieve en even waardevolle bijdrage heeft aan de opvoeding van de kinderen. En dus is het ook vaak onterecht als zij niet bij de opvoeding betrokken zijn of – in het geval van een psychiatrische aandoening bij de moeder – helemaal uit het gezag gezet worden. Het is belangrijk dat er vele discussie over dit onderwerp gevoerd worden en dat er in politiek Den-Haag nog meer aandacht komt voor de rol van de vader bij de opvoeding zodat de huidige opvatting kan veranderen. Nogmaals dank voor uw reactie, discussiëren over het huidige systeem is in mijn ogen alleen meer goed, er is genoeg expertise onder de Nederlanders waar we allemaal van kunnen leren.

    Vriendelijk groet,

    Moniek Coorn

  4. Geachte vadervanzoon,

    Eveneens bedankt voor uw reactie. Fijn dat er kritische lezers zijn! Wat betreft uw punten:
    1) Als ik de intentie wek dat het alleen om het verstandelijke aspect gaat. Ratio en emotie gaan mijns inziens niet zonder elkaar. Bij Borderline problematiek heeft de persoon al moeite om zijn/haar eigen emoties te reguleren. Dit werkt door in de opvoedsituatie en in het opvoedgedrag van ouders. U geeft aan hoe wisselend mensen kunnen reageren, en juist deze onduidelijke en wisselende reacte maakt kinderen onzeker: wat wil mijn ouder? Wanneer doe ik het wel goed, wanneer niet? Hoe consequenter ouders reageren en hoe beter zij daarbij hun emotiesreguleren, hoe minder onzekerheid en minder gedragsproblemen de kinderen zullen laten zien.
    2)Helemaal mee eens. Ondanks hulpprogramma’s moet er een duidelijke risico taxatie gemaakt worden van de situatie en waar het kind dan het beste af is. Wanneer een kind toch bij de moeder met psychische problemen geplaatst wordt en wanneer moeder en kind begeleiding hebben gekregen, houdt de begeleiding niet op na het laatste consult. Het gevaar, zeker met Borderline problematiek, is de grote kans op terugval. Vinger aan de pols is dan ook zeker gewenst.

    Hartelijk dank voor uw bijdrage!

    Vriendelijke groet,

    Moniek Coorn

  5. Graag zou ik hier de volgende vraag en opmerking betreffende de materie nog willen zetten.
    De deskundigen te lande, zo ook in buitenland, zo ook de makers van de DSM, zeggen dat borderlinesyndroom zoals genoemd een ernstige geestesstoornis is in realiteit.
    Als dit dan zo is, en vroeger heette het ´gewoonweg´ psychopathische hysterie, plus dat er in ons burgerlijk wetboek staat letterlijk dat mensen met een ernstige geestesstoornis geen gezag zouden kunnen en mogen hebben, waarom wordt dan klakkeloos dat gezag hier gegeven al bij geboorte nota bene.
    Terwijl men weet als ggz ook overigens, ik sprak hierover deskundigen die het totaal eens zijn ook met me, zo wordt gezegd nu, van risico´s en kenmerken en dan niets tegen rechters familierecht wordt gezegd van mensen die dan dat gedrag en handelen hebben, voordat rechters/ kinderrechters dat gezag geven aan mensen zo eenzijdig ook: waardoor met andere woorden wel degelijk vele zaken die ellende opleveren voor omstanders en kinderen kunnen worden voorkomen.
    M.a.w. overtreedt men de wet als zodanig, en men meldt dat bleek als zodanig ook niet eens veelal (96 procent). Het is en niet alleen mijn mening nu, desastreus, crimineel, t.o.v. kinderen en gedupeerde omstanders dat hierover werd en wordt verzwegen en gezwegen langer.
    Daarna namelijk is het een enorme berg problemen in omgangskwesties, met weigerachtige borderlinemoeders, die zich nergens aan wensen te houden ook overigens. Waardoor kinderen vele kinderen grote schade bekomen.
    Onbegrijpelijk, dat een overheid, instanties, AMK’s, Raden KB, etc. zo lang door de psychiatrie zelf of niet zijn ingelicht of verkeerd worden ingelicht wat blijkt in diverse zaken na hevige toestanden, en ook zeer zeer ernstige zaken. Ik noem hier terzijde toch maar geval S. onder andere.
    Doch er zijn er nog tientallen.

  6. mooie theorie wat jullie schrijven, en zal helaas ook in heel veel gevallen kloppen. ik zal nou een andere kant vertellen. ik ben ook alleenstaand moeder, en heb altijd gezegd; ik heb het recht niet om vader en kind bij elkaar weg te houden.gebruik een kind niet als stok om elkaar te slaan,,dit is een vorm van kindermishandeling. en vrouwen die deze methode gebruiken om de vader een hak te zetten zijn slechte moeders, ze denken niet aan het kind. met die insteek heb ik ook contact proberen te houden met de vader.hij is in dit geval emotioneel labiel,en met zulke mensen valt niet te communiceren. ongeacht of het een man of vrouw is.hiermee wil ik zeggen het is niet altijd zo of zo. er zijn meerdere variaties mogelijk.maar het maakt niet uit wie van de ouders een stoornis heeft. de impact op de ander, en ook en vooral op het kind zijn verschrikkelijk.

  7. Geachte Assie. Het maakt wel uit. Aangezien ze al jaren ook zonder onderzoek toestandsbeeld bij geboorte al nota bene automatisch gezag gaven aan dergelijke mensen ook eenzijdig, aan moeders dus. Omdat in BW dan stond en staat dat deze ten allen tijde -toestemming zouden moeten geven tot erkenning- En vervolgens dient zich dan een groot probleem aan (zie bijvoorbeeld de minimaal al 11000 valse geboorteaangiftes gepleegd door meest moeders of familie ervan) even streepje gezet als zijnde dat er geen vader zou zijn en niemand controleert dat. Kortgeleden is gelukkig een politicus zover gekomen de mond open te doen over deze vorm van letterlijk te noemen criminaliteit door moeders. Die vaak met gebruik (lees misbruik van) etiket dat nog eens konden en kunnen maken ook onder de plu van verzwijgende
    ggz in eerste instantie, c.q. huisartsen e.d. die niets meldden aan risico’s bovendien. Dat is al gebleken. En dan kunnen vaders op zoek naar voor hen vermiste kinderen, die worden verdonkeremaand. Dat is uw land. Gevolg is dat Jeugdzorg nu overloopt van jeugdigen met stoornissen van allerhande aard onder andere. En kopprojekten waar maar heel langzaam blijkt door te dringen dat er dan ook nog een vader is en was. Hadden ze veel eerder kunnen bedenken die hele ggz en raden kb. Die het overigens nog wisten ook al jaren. Sinds 1980 zeker al.

  8. Mede dankzij dit artikel, en ook correspondentie met dhr Koppenol via gratisadviseurs (toevallig), ben ik (nog steeds)een bizar gevecht aangegaan omdat ik het niet kan accepteren op een walgelijke wijze buitenspel gezet te worden. op pweisbeek.hyves.nl/blog mijn enige kans, hoewel risicovol is het mijn enige kans. Was benieuwd hoe u tegen e.e.a. aankeek

  9. Beste heer Weisbeek,

    Harteljk dank voor uw reactie. Ik heb uw blog even bekeken, maar u vraagt hoe ik tegen het e.e.a. aankijk. Op basis van wat ik lees, ga ik geen mening vormen over het bizarre gevecht waar u in zit. Professioneel gezien zou dit namelijk niet juist zijn. Ik lees wel in uw blog dat de gehele situatie u erg aan het hart gaat. Ik wens u dan ook veel succes en hoop dat er een oplossing komt waar u zich in kan vinden.

  10. Ik ben een student MWD aan de hogeschool Nijmegen
    Ik vond dit artikel naar aanleiding van de theoretische inkadering voor mijn onderzoek naar het effect van borderline-problematiek van moeders op de opvoeding. Ik vroeg me af of u bekent bent met onderzoeken die mogelijk hierover al gedaan zijn. En of u in de praktijk te maken hebt gehad met dit onderwerp. Ik vroeg me af indien dit het geval is, of ik u een aantal vragen mag stellen over dit onderwerp.

  11. Wellicht kan ik hierop ook antwoorden met iets.
    In het Blad Kind en Adolescent 2009 staat een artikel over gezag bij borderlinemoeders.
    Uiteraard is er prima studie gedaan. Allang bewezen ook
    dat kinderen welzeker schade bekomen als klakkeloos
    zoals gebeurt gezag wordt gegeven zoals blijkt
    aan borderlinemoeders.
    Studies door professionals:
    http://www.moeilijkemensen.nl
    http://www.bpdcentral.com
    en met name http://www.rgardner.com omdat de overlapping met passyndroom door deze prima deskundige werd aangetoond ook.
    De preventie dient hierin te bestaan dat als men aan de ene kant wenst dat het een geestesstoornis wordt genoemd zoals bedoeld in BW men als rechters niet klakkeloos gezag dient te geven eenzijdig langer en vaders niet langer bij duizenden kunnen worden vervreemd met allerhande of verzwijging, of gewoonweg aantoonbaar valse verklaringen gedaan door zulke mensen wat kenmerk is.
    De eenduidigheid ontbrak en ontbreekt bij de psychiatrie zelf helaas die dan voor de problemen zorgt in feite door niks of weinig te willen worden betrokken in familierechtzaken onder andere.
    Fout.

  12. Hallo,

    graag had ik geweten hoe zit dat met moeders die een persoonlijks stoornis hebben. Deze stoornis staat namelijk ook in haar medisch dossier vermeld. Daar mijn ex nu al meerdere jaren de kleine meid bij me weg houd en dit zelfs na uitspraken van de rechtbank houd zij het kind bij mij weg. Nu hebben mijn partner en ik wederom rechtzaken aangespannen en daar is ze zelfs in een kort geding veroordeeld tot betalen. Nu heeft zij zelfs de raad voor kinderbescherming en bureau jeugdzorg om de tuin kunnen leiden. Ik heb alle rapporten wel honderden malen bestudeerd en ik heb bewijzen aan willen voeren maar de raad en de jeugdbeschermer roepen wij hoeven de waarheid niet wij zien en van daaruit beslissen wij.

    mvg jos

  13. Hallo,
    Ik lees dit zo eens door en ik als normaal geschoold persoon ben na 3 zinnen de draad al kwijt. Maar ben blij dat er mensen zijn die dit probleem aankaarten. Ik heb zelf een kind met een borderliner. Door haar borderline is onze relatie gestrand. En zoals hierboven al beschreven is het voor een vader moeilijk contact te krijgen met het kind als de moeder dit niet toestaat. Via meerdere instanties vanalles geprobeerd maar ondertussen heb ik mijn kind al 4,5 jaar niet mogen zien. Het enige wat een borderliner blijkbaar hoeft te doen is een voogd aan te wijzen. Haar moeder is dit, maar de borderliner doet zelf de opvoeding. Het kind heeft nu al meerdere “papa’s” gehad en onlangs heeft ze weer een kind gekregen met een man die nu in het zelfde schuitje zit als mij. In Nederland is de rechtstaat dusdanig geregeld dat je als vader niks kunt bereiken als de borderliner aan bepaalde eisen zoals voogdij voldoet. Ik wacht maar tot mijn kind 12 is en zelf keuzes op dat gebied mag maken en dan maar kijken hoe de bal verder gaat rollen. Meer zal er voor mij niet inzitten.

  14. Ik zelf weet nu een jaar of 7 dat ik borderline heb ofwel emotie regulatie stoornis en ik ben zelf ook een kopp kind.
    Ik ben in nog geen 10 jaar 15 x heen en weer geslingerd en ben op mijn 14 een vaste relatie aangegaan en die was ook in het begin met veel aan en uit gaan van de relatie,
    Nu heb ik wel 18 dezelfde man gehad en ben ik moeder geworden van 3 kids en toen ze klein waren ging de opvoeding goed al had ik een eetstoornis en was ik vaak aan het huilen en onzeker.
    Nu zijn ze ouder en in de pubertijd en heb ik problemen gekregen met keuzes maken en grenzen stellen.
    Maar na de scheiding ging het helemaal bergafwaards.
    Mijn moeder overleed,de kids kozen voor vader en ik voelde me daardoor helemaal alleen staan.
    Ik heb snel de ene naar de andere relatie gehad jah en heb gelukkig na de vers-training de reden ontdenkt van allerlei symptomen en die weet ik nu te herkennen en er naar te handelen en ben dus stabiel.
    Nu is het zo dat de kinderen negatieve dingen horen en me dus ook als gestoord bestempelen.
    Ik kan al moeilijker met deze werled omgaan en wordt door het liefste wat ik gebaard heb veroordeeld’.
    Ik heb ze nooit geslagen of verkeerd behandeld,het enige was dat ik over me heen liet lopen omdat ik niets fout wou doen.
    Maar goed over het artikel wil ik even zeggen dat mensen met bps pas kinderen kunnen opvoeden als ze de symptomen eigen zijn en als er een goede partner ze bij staat.
    Nu was die van mij ook onstabiel in de tijd toen het nog goed met me ging en de kids klein waren,ik was vader en moeder tegelijk.
    Nu ben ik gek en kan de tering krijgen….ffff
    Ik geloof in mezelf en weet dat het goed komt maar het doet verdomd veel pijn.

  15. Beste heer Koppenol,

    Ik heb uw verhaal en bovenstaande reactie daarop eens rustig doorgelezen. Ik zit zelf op dit moment in een scheiding waarbij 2 jonge kinderen zijn betrokken. Ik verdenk en ik weet het bijna wel zeker dat mijn vrouw aan bordeline lijdt. Ik zit nu 6 maanden te praten en te communiceren met partijen als maatschappelijk werk en en de behandelende arts (van zowel mijn vrouw als mij) Het communiceren gebeurd niet alleen via persoonelijk contact maar ook en dat is heel belangerijk via schrift. Alles wat is gezegd door mij en besproken is als het waren een blauwdruk van het steeds verder exploderende gedrag van mijn vrouw. Dit heeft afgelopen week geleidt dat de arts en maatschappelijk werk er werk van gaan maken en mijn zorg voor de kinderen wordt serieus genomen. Als vader vecht je niet alleen tegen je vrouw, maar ook tegen de maatschappij en het rechtssysteem.
    Het gaat mij er niet om om mijn kinderen weg te halen bij mijn vrouw. Maar ik wil wel het gevoel hebben als vader dat zij veilig bij haar zijn.
    Zij heeft zich afgelopen week fysiek aggresief tegen mij gedragen, wat ook iedereen in gang zet. Had ik nu nooit melding gemaakt van wat zich er allemaal had afgespeelt had dit incident nooit dekracht gekregen die het verdient. Let wel dat mijn correspondentie niet zomaar voor waar is aangenomen. Ik heb hun het gedrag van mijn vrouw uitgelegd en hun benadrukt dat het uit de hand zou lopen.

    Met een borderliner (waar ik mijn vrouw van verdenk) is niet mee te communiceren. Ik snap nog steeds niet dat je 13 jaar met een vrouw samen bent, 2 kindertjes op de wereld zet en alles wat we maar willen inclusief affectie naar elkaar toe dat dit binnen 6 maanden totaal 180 gr. omslaat in haat, naar mij en nu de gehele wereld.

    Als ik dat zie kon dat voor mij maar 1 ding betekenen dat er iets mis was.

    Mijn beste tip voor vaders en ook moeders die in het zelfde schuitje zitten als ik, zorg dat elk incident op papier staat en schrijf het feitelijk en laat daarin je eigen emotie niet teveel naar de voorgrond treden. (dit vertroebelt namelijk het feitenrelaas)

    In mijn gedachte is het zo. iedere vader of moeder heeft het recht om een onderdeel te zijn in het leven van hun kinderen en andersom. Als een van de ouder dit gemoedwillig of door ziekte belemmerd en door de instantie wordt uiteindelijk niets gedaan, dan zal ik als vader mijn conclusies trekken. Ik laat het NOOIT toe dat mijn kinderen beschadigd raken op wat voor een manier danook en door wie danook
    Dat zou het gevolg zijn van ons maatschappelijk systeem en rechtssyteem

    met vriendelijke groet,

    jbf

  16. Hallo jbf
    Je verhaal klinkt zo bekend. Ik kan het zo aanvullen en met eigen voorbeelden waarvan ik vrij zeker weet dat jij ze zou herkennen. Mijn vriend des te meer want die heeft 2 jonge kinderen met een borderliner. Ze zijn 2,5 jaar uit elkaar en de kinderen zouden 35% bij hem en 65% bij moeders wonen.
    Zouden want de moeder erkent de regeling niet en houdt zich nooit aan afspraken. Via jeugdzorg naar de Raad van kinderbescherming die helaas geen OTS heeft bepaald (mevrouw kon zich tijdens het onderzoek van een maand aardig gedragen) en nu jeugdzorg is betrokken vanuit ‘vrijwillig kader’ is ze weer volop borderline gedrag aan het vertonen. Mijn ex heeft nu net 1 maand zijn huis terug (was al van hem en door de rechter nogmaals toegewezen, moeder krijgt financiële middelen en urgentie bij de gemeente) en we daar aantroffen geeft je bijna een hartverzakking. Dat zijn kinderen bij moeders zo hebben moeten leven. 2 dagen met latex handschoenen puin moeten ruimen voordat we überhaupt konden schoonmaken. Boeken, speelgoed en kleding in de garage verteerden, de schimmelfase voorbij. Alles kapot en slecht onderhouden. Tussen het puin nieuwe spullen met prijskaartjes eraan ertussen en veel persoonlijke spullen van haar die ze blijkbaar is vergeten. Ze verteld de kinderen expres in het weekend dat ze bij moeder verblijven zijn dat hun vader ze wel op komt halen zodat de kinderen teleurgesteld in hun vader, en heeft de4 jarige dochter wijsgemaakt dat oma (moeder van mijn vriend) een heks is. Zoon van 8 was bij het ophalen boos dat papa geen schoenen voor hem wil komen. Rara wie zou hem dat verteld hebben. Gevolg: de kinderen zijn volledig uit balans. Klampen zich erg aan hun vader vast, willen niet terug naar mama en kunnen niet omgaan met alles wat niet mag. Maar kunnen met name er niet tegen als papa even iets anders (een telefoontje of de loodgieter) zijn aandacht moet geven.
    En jeugdzorg onderzoekt vrolijk door, ze willen video opnames waaruit haar gedrag blijkt niet zien, want omdat mevrouw zich een uurtje in een gesprek best normaal heeft gedragen zien zij geen reden tot direct ingrijpen, eerst maar weer een onderzoek doen he? Ze adviseren mijn vriend wel tot het aanspannen van een rechtszaak en gaan kijken of het gezin gebaat is bij hulp. Dat zeiden ze een jaar of anderhalf geleden ook. Mevrouw heeft inmiddels al 3 advocaten versleten waardoor ze presteert zich nogsteeds niet aan de gemaakte afspraken te houden, die nota bene door advocaat nummer 2 namens haar zijn bevestigd.
    Mijn vriend staat machteloos en ik ook. Zijn kinderen lijden hieronder, hij en dus onze relatie, zijn omgeving, bizar wat een borderliner voor een schade kan aanrichten. De hele omgeving loopt op eieren. Haar post komt nog bij mijn vriend zijn huis en aan de hoeveelheid incassobrieven kunnen de instanties toch ook bedenken dat er iets mis is? In combinatie met de politieaangiftes bijvoorbeeld? Maar nee, de situatie gaat maar door. 110 km per uur op de A2 rijden word je in dit land bekeurd maar het leven heel moeilijk maken voor je kinderen, hun vader en hele omgeving mag blijkbaar wel ongestraft. Deze mevrouw heeft hulp nodig voordat ze haar kinderen permanente schade toebrengt. Want over 15 jaar gaan we ons zitten afvragen waarom kinderen zoals de kids van mijn vriend een paar stoornissen hebben of duizenden euro’s moeten verspijkeren in een poging hun bindingsangst problemen het hoofd te bieden.
    Kom op zeg, wie grijpt er in?!
    Dus ons rest niks dan een rechtszaak aanspannen, hopen dat haar 3e advocaat niet morgen door haar wordt ontslagen en we de rechter erkend dat deze mevrouw dringend geholpen moet worden en haar kinderen bij vader mogen wonen totdat zij emotioneel stabiel genoeg is een vaste opvoedrol te kunnen pakken.

    Jbf, Mocht je in contact willen treden laat het even weten. Met een een groep lotgenoten kunnen wellicht druk gaans zetten op het Nederlandse rechtssysteem wat niet toereikend is in zaken als deze.

    Groet en hang in there.
    Judith

  17. Judith en lotgenoten, de tijden zijn gelukkig verbeterd, OTS werd in ons geval toegewezen,echter actie van jeugdzorg was onvoldoende. Als vader van mijn dochter die nu ook betrokken is bij de stornerende scheiding procedure,mijn grote zorg geuit en signalen aangegeven vanuit de omgeving met de consequenties voor het kind.
    Een dag later heeft jeugdzorg gereageerd en wil nu alle getuigen horen en spreken. Jeugdzorg heeft signalen nodig om objectief te kunnen reageren,het is dan ook eenvoudiger om hieruit een beslissend dossier samen te stellen.
    Kortom, signaleer per brief en niet per telefoon,een brief komt in het dossier en blijft er in .

  18. Ethiek: Mogen ouders met psychische problemen opvoeden?
    Ik vind van niet, ik ben geboren uit schizofrene moeder, als nu keuze had om te zeggen geboren of niet. Was ik liever niet geboren, vechtscheiding ecta, ptss depressie mijn leven is een hell. Kan niet hechten mensen, vertrouw mensen nooit. Ik wou echt dat wet mij beschermt had tegen dat monster dat moeder heet…. Iedereen probeert de band te herstellen terwijl je weet dat ze levend gevaar je is als kind. Onbeschermd voelen tegen eigen moeder.. Je bied kind geen toekomst alleen maar angst voor mensen.. geen goede schoolprestraties geen toekomst. En gelukkig ook geen kans om gelukkig relaties op te bouwen. Dus nee ik zal mijzelf niet voorplanten om de volgende genaratie aan te doen wat mij is aangedaan. Jeugd instanties waren niet in staat om mij te beschremen er werd, bla bla maar mijn leven werd nooit stabiel veilig aangevoeld. Altijd overleefmodes.. Dus a.u.b Maak het wettelijke verplicht dat mensen met schizofrenie GEEN KINDEREN mogen krijgen, Haal ze weg.. IK haat mij moeder, mijn ouders. Gelukkig is mijn moeder dood, maar het liefst had ik er als kind als een einde deze hell situatie willen maken, het was beter dat eerder door was gegaan dan dit jaar op mijn 35de. Was de hell eerder geindigd.

  19. Na 14 jaar vechten voor mijn kinderen heb ik eindelijk gehoor gevonden bij de instanties. Na talloze zelfmoordpogingen, verslavingen, psychoses, agressieve uitbarstingen en gedragingen die zo bizar zijn dat je ze niet zou geloven als ze in een film vertoond zouden worden, is dan eindelijk de dag gekomen dat mijn ex-vrouw (met Borderline) de wacht is aangezegd. M’n jongste zoon is bij haar weggehaald. Ontzettend verdrietig, maar helaas wel de enige goede optie.
    Hulpverleners en instanties laten zich, mijns inziens te makkelijk om de tuin leiden door ouders met Borderline. Er wordt teveel vastgehouden aan het idee van zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid.
    Borderliners zijn niet zelfredzaam en de eigen verantwoordelijkheid is er zelden. Hoe hard het ook moge klinken… Geef kinderen en “slachtoffers” van Borderliners voorrang in de hulpverlening. Daar zijn resultaten ze boeken.
    Hebben Borderliners dan geen recht op hulp? Jawel!
    Maar beperk eerst zoveel mogelijk de schade aan de omgeving van de Borderliners. Daarmee wordt onnoemelijk veel leed voorkomen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.